Łodzikowce

Łodzikowce – grupa zwierząt należących do głowonogów tak jak amonity oraz belemnity. Pojawiły się w kambrze, ok 500 mln lat temu. Zdominowały morza i oceany w ordowiku i sylurze (od ok 485 mln do 419 mln lat temu) będąc jednymi z najgroźniejszych drapieżników. Skamieniałości są powszechne na terenie całej Polski jednak występują najczęściej na obszarach pokrytych osadami lądolodu skandynawskiego czyli w całej północnej oraz środkowej Polsce.

Budowa – Łodzikowce posiadają muszlę podzieloną za pomocą przegród na segmenty a ich ciało znajduję się w komorze przy ujściu. W odróżnieniu od amonitów muszle łodzikowatych są za zwyczaj wyprostowane ale nie jest to regułą. W okresie swojej świetności, w ordowiku i sylurze osiągały bardzo duże rozmiary sięgające nawet kilka metrów długości. Żyjące dziś łodziki mają muszlę całkowicie zwiniętą, przypominającą muszlę amonitów. Łodzikowce z ordowiku i syluru o prostej konstrukcji muszli zaliczane są do dwóch rodzajów: Orthoceras i Endoceras.

Jak żyły – Łodzikowce to drapieżniki, które dominowały w ordowiku i sylurze. Z grupy zwanej baktrytami wyodrębniły się amonity (wczesny dewon – ok 419 mln lat temu) oraz belemnity (trias – ok 251 mln lat temu). Wymieranie kredowe doprowadziło do upadku łodzikowatych.

Pojawiły się w kambrze ok 500 mln lat temu. Obecnie żyjące łodzikowate pojawiły się ok 5 mln lat temu i są często nazywane „żywymi skamieniałościami”.